Ben Leylâ gibi güneş doğarken uyanamam

zarfumazruf:

Azize,

Bir köşeciğine “bedûh” yazıp zarfladığım mektuplar gelinlik kızın çeyizi gibi birikti sandıkta.

Elim varmadı, gönderemedim.

Çünkü bir labirentteydim, döndüğüm köşelerde kendimi bulamıyordum. Dilimi unutmuştum, zihnim bomboştu. Düşün ki, tek ses, ayağıma bağlanan teneke kutunun tıngırtısı… Tek düze ve çıldırtıcı. Bu sesi duymamak ve beni terk eden kelimeleri çağırmak için açlık susuzluk bilmeden aynı noktada günlerce beklediğim oldu. Kelimemi yitirdiğim günü, trajedimin tarihini hatırlamaya çalıştım.

Çok gece ve bir o kadar gündüz düşündükten sonra bildim ki, aslında her şey, kendimi acıkınca yenen helvadan yapılmış bir put gibi hissetmemle başladı. Sen de bilirsin ki Azize, ismimin semavi bir yanı var. İsyandan uzak, imana yakın bir kelimeyim. Böyle bir kelimeyim ve sonsuzluk en büyük dileğim. Oysa o gün, ömürlük değil günü birlik; mabetlik değil nöbetlik bir put olduğum şüphesine düştüm.

Her şey bozuldu; kartallar yeni doğmuş bebek büyüklüğünde kayalar attılar, hız sınırını aşan araçların üzerine. Martıların kusmukları güverteleri doldurdu, gemiler yan yattı. Gözümde ırmaklar kurudu. Demem o ki, orta ölçekli bir kıyamet koptu.

Kırık dökük hecelerle yazılmış ünlemlerle dolu mektupları sana gönderemedim Azize.

Çöküşümün zirvesini sana gösteremedim.

Baki muhabbetimle…